Ազգի լինելիությունը պայմանավորված է լեզվով և հավատով, այսինքն ինչով  առանձնանում է այլ ազգերից: Այդ գաղափարի խոր  գիտակցումն է, որ մեր ազգին, ի տարբերություն հնագույն շատ ազգերի, փրկել է ոչնչացումից: Այնուհանդերձ այսօր ունենք լեզվի պահպանության խնդիր: Թերևս դա է պատճառը, որ ունենք «Մայրենի լեզվի օր»:

Լեզուն օդուջրի, մոր նման բնազդային  պահանջմունք է, որով ապրում ենք, սակայն չենք գիտակցում գոյությունը, քանի դեռ այն վտանգված չէ: Եվ միայն այն ժամանակ, երբ հասկանում ենք կորստի սարսափը, սթափվում ենք…

Մայրենին անաղարտ պահելու, հայերեն խոսել սովորեցնելու խնդիրները վերապահվում են դպրոցին: Եվ «Մայրենի լեզվի օրը»  լավագույն առիթն է մեկ անգամ ևս անդրադառնալ այդ հարցերին:

Օրերս Գոգոլի անվան թիվ 35 դպրոցում կազմակերպված միջոցառումը նվիրված էր  հենց մայրենի լեզվին: Հայոց լեզվի և գրականության ուսուցչուհիներ Նունե Հարությունյանի և Էսմիլա Պետրոսյանի ջանքերով դահլիճը «շնչում էր» մայրենիով:  Գրական- երաժշտական կոմպոզիցիայի միջոցով աշակերտները ներկայացրին մեր գրավոր լեզվի պատմական ուղին` այն համեմելով հայոց լեզվի մասին հայ և օտարազգի մեծերի ասույթներով, բանաստեղծություններով:

Ամփոփելով տոնական միջոցառումը`  դպրոցի տնօրեն  Ա. Սարյանը նշեց. «Չմոռանանք, որ լեզուն մեր հայրենիքն է: Ինչպես  հայրենիքը, լեզուն ևս  կարիք ունի ամենօրյա պաշտպանության:  Ուստի մեզնից միայն մի բան է պահանջվում.  ոչ միայն մայրենիի տոնին, այլև ամեն օր, ամեն ժամ պահպանել մեր լեզուն, խոսենք մաքուր, անաղարտ ՀԱՅԵՐԵՆՈՎ: Մանավանդ, ինչպես Ջ. Բայրոնն է ասում. « Աստծո հետ խոսելու միակ լեզուն հայերենն է»:

Հուսանք, որ  մեր մայրենին անաղարտ պահելու գիտակցումը կհամակի նաև մեր հեռուստաընկերությունների մեծարգո ղեկավարներին, որոնք կջանան հեռուստաեթերը զերծ պահել աղբից:

Լիլիթ Կարախանյան

35 դպրոցի աշակերտուհի

ArmAr.am