Հայերս՝ Հայաստանում, թե սփյուռքում վերջին ամիսներին դարձել ենք թուրքական քարոզչամեքենայի թիրախը: Մեկը մյուսի հետևից լույսաշխարհ եկած հայ-թուրքական չեղած բարելամության ջատագով թուրքական տարբեր խմբեր, կազմակերպություններ զբաղված են հայաորսությամբ՝ սոցցանցերի միջոցով հայերին հավաքագրելով իրենց նախաձեռնությունների շուրջ: Գրեթե ամեն օր էլեկտրոնային հասցեներով, սոցիալական ցանցերով աշխարհի հայերին են ուղղվում թուրք-հայ բարեկամությունը գովերգող նամակներ, համագործակցության առաջարկներ, կազմակերպվում ստորագրահավաքներ: Հայերին ուղղվող նամակներում թուրքերը շողոքորթ զգացմունքայնությամբ խոսում են հայի ու թուրքի վաղեմի երազի՝ բարեկամաբար հարաբերվելու մասին: Իսկ սրտից թույլ հայերն էլ միանգամից հայտնվում են թուրքական ցանցում, ստորագրում ու դառնում սրանց քարոզչության զոհը:
Ֆեյսբուք սոսցցանցով 60-ից ավելի թուրքերի՝ հայերիս ուղղված հերթական զգացմունքային նամակներից մեկը սկսվում է այսպիսի հուզիչ խոսքերով՝ երազում ենք համատեղ հայերի և թուրքերի միջև խաղաղության ժամանակաշրջանի մասին. <Թուրքական Հանրապետության քաղաքական մշակույթը չափազանց երկար ժամանակ ուզեց թաքցնել հիմնական հանցանքը, Բայց ոչ ոք իրավասու չէ ջնջելու այն հրեշավոր իրադարձությունը, որ տեղի ունեցավ 1915 թվականին, ոչ էլ նրա հետևանքները>: Ի դեպ, <հրեշավոր իրադարձություն> բառակապակցությունը ողջ նամակում այդպես էլ չի ստանում իր իրական անվանումը՝ Ցեղասպանություն:

Ինչևէ, այս հայտնի <լոլո>-ներից հետո թուրք նամակագիրներն անցնում են բուն քարոզչության, նկատելով, թե այսօրվա Թուրքիան վերափոխվել է, սիրոհոժար կատարում է հայերի ցանկությունները, օրինակ.<արգելք չի դնում> ու բարեգթորեն թույլ է տալիս, որ իրականանան սփյուռքահայերի <տանջալից ցանկությունը՝ տեսնելու այն երկիրը, որի ծնունդ են իրենք>. ինչպիսի թուրքական հյուրընկալություն հայերիս հանդեպ՝ սեփական հայրենիքում:
Անշուշտ նախաձեռնության նպատակն է հայերի մեջ սերմանել այն վտանգավոր մտայնությունը, թե թուրքերն այլևս նախկին ցեղասպան ժողովուրդը չէ, թե քաղաքակրթվել է ու հայերս պետք է գնանք նրան ընդառաջ:
Այս ու նմանատիպ բովանդակությամբ նամակների հոսքը գնալով ուժգնանալու է,քանզի 2015-ին ընդառաջ Թուրքիան բոլոր ուղղություներով է անցել գրոհի:

Այն որ նման հասարակական նախաձեռնությունների թիկունքում Թուրքիայի իշխանությունն է,միակարծիք է թուրքահետ ՌՈՒԲԵՆ ՄԵԼՔՈՆՅԱՆԸ : Վերջինս ընդգծեց այն կետերը,որոնք հատուկ մշակվել են թուրքական իշխանության կողմից ու այսօր իրենց հկ-ների,առանջին խմբերի ձեռքով հրամցվում են հայ հասարակությանը:Իսկ քարոզչական հիմնական կետերից մեկը հանդուրժողականության,բարեկամության կեղծ քարոզն է:<Շեշտվում է իբրև թե հայերն ու թուրքերը մի քանի հարյուր տարի ապրել են հաշտ, եղել բարեկամ ժողովուրդներ և միայն 1915-ին է խախտվել այդ բարեկամությունը: Սա պատմության կեղծում է, քանի որ թյուրքական տարրի Հայկական լեռնաշխարհ ներթափանցմամբ հայերն ու թուրքերը մշտապես եղել են հակարամարտող կողմեր, եղել է զոհի ու հանցագործի, գողացողի ու իր ունեցվածքը մի կերպ փրկողի հակադրություն>:

Հայերին ուղղվող թուրքական նամակ-առաջարկներում անգամ կարող ենք հանդիպել թուրք ազգայնական առանձին գործիչների հասցեին հնչող սուր քննադատության: Մելքումյանը ընդգծում է սա նպատակադրումը ևս, այն է՝ հայերի դեմ կատարված ոճրագործության մեղքը բարդել մի քանի թուրք հանցագործների կամ կուսակցության պարագլուխների վրա, դրանով ներկայացնել, թե ցեղասպանությունը կազամակերպել է ոչ թե պետական մեքենան՝ պետական միջոցներով, այլ ընդամենը մի քանի հանցագործներ, ու փորձել ձերբազատվել ցեղասպան պետություն բնորոշումից:< Սակայն իրականությունն այն է, որ Հայոց ցեղասպանությունն իրականացրել է իր մտածողությամբ ցեղասպան թուրքական պետությունը>:

Հայ ընթերցողի ականջին հաճելի լինելու համար թուրքական հասարակական կազմակերպություններն այսպիսի առաջարկ են դրել շրջանառության մեջ. <Հայերին տալ արտոնյալ մուտքի իրավունք Սև ծովի նավահանգիստներից>: Եթե այս հարցը մեկ այլ ժամանակ կարող է դառնալ քննակման առարկա, ապա ամենևին ոչ այսօր՝ 2015-ին ընդառաջ, քանի որ, ըստ թուրքագետի, այստեղ ևս ակնհատ է միտումը: Հայ ժողովրդը հայրենազրկվել է իր հազարամյա բնօրրանից և այսօր դրա իրականացնող թուրքը հային <բարեգթորեն> առաջարկում է օգտվել նավահանգիստներից .<Սա այլ բան չէ, քան սոցիալ-տնտեսական խնդիրներն առաջ մղելով խուսափել հայության արդար պահանջատիությունից> :

Նախաձեռնության առաջարկներից մեկն էլ սա է.<Մենք երազում ենք այն մասին, որ երկրները հոգեպես բաժանեն Արարատ լեռը: Արարատ լեռը դառնում է բնության վիթխարի մի պարտեզ, գրանցված ՅՈՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից մարդկության համաշխարհային ժառանգության ցանկում, և բաց, իբրև ազատ տարածք, թուրքերի և հայերի երկրների համատեղ տնօրինության ներքո: Մարդկության հայտնության այդ խորհրդանշական վայրը դառնում է աշխարհի փարոսը>: Այս առաջարկի հետևում թուրքագետը դարձյալ նույն՝ թւրքական քարոզչությունն է տեսնում:<, Արարատ լեռը հայ ժողովրդի սիմվոլներից է , ամենակարևորը, ու մենք չենք պատրաստվում այդ սիմվոլը կիսել որևէ այլ ազգի հետ, մանավանդ այն ազգի, որն այլ վայրեից ներթափանցելով մեր բնօրրան, տիրացել է մեր հայրենիքին: Սա ևս շատ վտանգավոր միտք է, եթե մենք սկսենք մտածել ու կիսել մեր սինվոլները մեկ այլ ազգի հետ, ապա դա հետզհետե կդադարի լինել մերը, կդադարի լինել հայկական:Սա անընդունելի է: Ինչպես ծնողիդ չես կարող կիսել որևէ մեկի հետ, այնպես էլ հայի ինքնության կարևոր բաղադրիչը մենք չենք պատրաստվում կիսել թուրքերի հետ: Սրա միտումը մեկն է՝ հավասարեցնել երկու ժողովուրդների ցավերը, սա յան է ինչ հայտարում է Դավութողլուն, իբրև <արդար հիշողություն>: Սա թուրքական պետական քաղաքականության մշակված քայլերից է>:

Ռուբեն Մելքումյանը դիմելով հայ հանրությանը զգուշացնում է՝ թուրք անհատներից, հկ-ներից ստացվող նման նամակներն անտեսել, չպատասխանել, նրանցում Թուրքիայի ԱԳ նախարարի, վարչապետի մոտեցումներն են, որոնք ավելի լավ փաթեթավորված, քողարկված հրամցվում են միամիտ հայ զրուցակիցներին, որոնք այդպես էլ չեն հասկանում իրական ենթատեքստը : Այս ամենը կեղծիք է լռեցնելու ամենակարևորը՝ Հայոց պահանջատիրության ձայնը, անտեսելու ՝ ցեղասպանության ճանաչման, դատապարտման ու փոխհատուցման գիտակցումը:

Բայց եթե սովորական հայը կարող է չնկատել թուրքական կեղծիքը, ապա ի՞նչ անուն տալ, երբ հայաստանյան որոշ հկ-ներ են կուլ տվել խայծը ու հսկայական գրանտներով ոգևորված լծվել Թուրքիայի կողմից իրականացվող հակահայկական քարոզչությանը: Մի փորձ էլ Change.org-ից օրերս տարածված հերթական նամակ-առաջարկությունն է, ուր թուրք Ույգարը, Սըրման և Զեննուբէն հորդորում են հայերին ներկայացնել հայտադիմում ու միանալ իրենց՝ <հրաշալի 8 ամսյա համագործակցությանը>: Նկատենք, որ Change.org-ը ամերիկյան կայք է, որը թուրքերին է փոխանցել այդ կայքից օգտված հայերի էլ.հասցեները, փաստորեն, այստեղ էլ գործ ունենք թուրք-ամերիկյան գործարքի հետ:
Ի դեպ, ինչպես նշվում է Change.org-ից եկած նամակում, այս առաջարկը գալիս է Հրանտ Դինքի հիմանդամից: Ցավալի է, բայց փաստ՝ Հրանդ Դինք հիմնադրամը նույնպես ներգրավված է հակահայկական քարոզչական գործին: Ավելին՝ մեր տեղեկություններով մի շարք հայաստանյան կառույցներ ևս, որոնց թվում է «Սիվիլիթաս» և <Եվրասիա> հիմնադրամները ևս լծվել են թուրքական քարոզչության պրոպագանդային ֆինասավորելով հայաստանյան որոշ կազմակերպությունների:

Քարոզչության ոլորտի փորձագետ Կարեն Վրթանեսյանը նկատում է՝ սա թուրքական լայնածավալ քարոզարշավ է, որն հենց այնպես չի կազմակերպվել, թուրքերը ակտիվորեն պատրաստվում են <դիմավորել> Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցը:
Հետևելով տեղական ու թուրքական հկ-ների ծրագրերին, որոնք բավական ժամանակ է ինչ մասնագիտացել են այդ չեղած բարեկամության <հաստատման> ոլորտում, Կարեն Վրթանեսյանը համոզվել է, որ նրանք բավական լուրջ ֆինանսական ներարկում են ստացել թե՛ Թուրքիայից, թե ամերիկյան ու եվրոպական<սպոնսերներից>. <Վառելիքը լցրել են ու թուրքական քարոզչամեքենան սկսել է իր սև գործը>:

Ըստ փորձագետի թուրքական կողմն այսօր իրականացնում է տեղեկատվական քարոզչության մեջ հայտնի ՝ սպիտակ աղմուկ ասվածը, երբ նպատակը որևէ հիմանկան խնդրից հանրության ուշադրությունը շեղելն է, հետևաբար, դրան զուգահեռ մեկ այլ թեմայի շուրջ մեծ աղմուկ բարձարացնելը: Եվ 2015-ին ընդառաջ հայոց պահանջատիրության ձայնը խլացնելու նպատակով թուրքական հկ-ները բարձրացնում են <հայ-թուրքական բարեկամության, անցյալը մոռանալու, շաքարաջրային աղմուկը>: Ցավալին ու մտահոգիչն այն է, որ դա արվում է տեղական կազմակեպությունների հետ ձեռք ձեռքի տված:
Իսկ հիմա ուշադրություն դարձնենք հետևյալ փաստի վրա. Թուրքիայից, Արևմուտքից հոսող գրանտները տրամադրվում են ընդամենը 8 ամսվա համար, այսինքն, մինչև 2015-ի ապրիլ և բոլոր ծրագրերը ավարտվում են Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյակի տարելիցի նախօրեին: Միթե պարզորոշ չէ՞ իրական միտումը:

Զրուցակիցներս ևս համակարծիք են մեր այն դիտարկմանը, որ հայաստանյան ՀԿ-ների թուրքական քարոզչամեքենայի հետ համագործակցությունը այլ բան չէ, քան ազգային անվտանգության խնդիր: Միաժամանակ նկատելով՝ ցավոք, ՀԱյստանում այսօր չկա որևէ օրենք, որով հնարավոր կլնի կասեցնել նման հասարակական կազմակերպությունների քայլերը: Մնում է մարդիկ սթափվեն, ազգային շահն ընկալեն ու հեոռւ կանգնեն իրենց կեղտոտ խաղերից:

ԱՐՄԻՆԵ ՍԻՄՈՆՅԱՆ