Իսկ մենք` քաղաքական ուժերի, արդյոք մեր տեղո՞ւմ ենք

Հարցազրույց «Ժառանգություն» խմբակցության ղեկավար ՌՈՒԲԵՆ ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ հետ

-Պետության, ազգի համար դժվարին պահերին պետք է անտեսվեն քաղաքական, նեղ կուսակցական շահերը, մի կողմ մղվեն տարակարծությունները եւ կայանա ազգային համախմբում. թվում է, թե սա բոլորի համար անվիճելի աքսիոմ է։ Բայց պարզվեց, որ մեզանում դեռեւս չկա այս կարեւորի գիտակցումը, հակառակը, վայնասուն բարձրացավ, երբ թշնամու սանձազերծած դիվերսիոն պատերազմի փուլում դիմությունն ու ընդդիմությունը ի վիճակի եղան համախմբվելու: Հետաքրքիր է ձեր դիտարկումը:
-Պատճառը թերեւս քաղաքական դաշտի նկատմամբ առկա որոշ անվստահությունն է. ցավոք, քաղաքական կուսակցությունները դեռեւս չեն կարողացել համոզիչ լինել մեր հասարակության համար ու հավատ ներշնչել, որ իրենց պայքարը մի նպատակ ունի` հզորացնել մեր պետականությունը:
Մյուս կողմից՝ քաղաքական ուժերի այս համախմբումը մի կարեւոր բան ցույց տվեց, որ հիմնական գործող ուժերը անհրաժեշտության դեպքում կարող են համախմբվել կոնկրետ հարցի շուրջ: Իսկ այսօր գերխնդիրը մեր ազգային անվտանգությունն է: Հայ զինվորն իսկապես ապացուցեց, որ մեր սահմանը, մեր անվտանգությունն ու մեր արժանապատվությունը պաշտպանված են, եւ ցույց տվեց, որ եթե իշխանությանը չի հաջողվում համախմբել ժողովրդին, նաեւ միացյալ ընդդիմությունը առայժմ որոշակի խնդիր ունի, ապա բանակը, զինվորը առանց հրովարտակների ու օրենսդրական նախաձեռնությունների կարող է իր քայլերով համախմբել ե՛ւ ժողովրդին, ե՛ւ քաղաքական ուժերին: Սա շատ կարեւոր է:
Ունենք զինվոր, մեր անվտանգությունն ապահովող բանակ, որը փաստորեն այսօր միակ համախմբող ուժն է: Մեր զինվորներն իրենց կյանքով, արժանապատիվ ու պրոֆեսիոնալ պահվածքով մեզ ասացին` պետության սահմաններն ամուր են: Եվ մեր խնդիրն էր այդ պահին լինել նրանց կողքին ու ասել` մենք բարձր ենք գնահատում ձեր հերոսությունը, որ թեպետ տարբեր քաղաքական ուժեր ենք, ունենք տարբեր դիրքորոշումներ, որոնք անփոփոխ են, բայց այս հարցում ձեր կողքին ենք, ձեզ հետ միասին:
-Քառյակի երեք ուժերը` ԲՀԿ-ն, ՀՅԴ-ն «Ժառանգությունը», վարչապետի հետ միասին մեկնեցին Արցախ եւ Հայաստանի սահմանամերձ գյուղեր, որպես պատգամավորներ դա նաեւ ձեր առաքելությունն է: Բայց ինչո՞ւ այդ այցը ստացավ «սեփական PR-ն են անում» որակումը, անգամ նշվեց, թե քաղաքական ուժերը փորձեցին օգտվել բանակի հաջողություններից: Գուցե խո՞րթ է, որ մշտապես նեղ շահերով զբաղված կուսակցություններն այս անգամ առաջնորդվեցին զուտ պետական շահով:
-Մեր քաղաքական դաշտում կա ուժերի եւ գործիչների մի տեսակ, որոնք բացարձակապես ոչինչ չեն անում ու միայն փնովում են գործ անողներին: Երբ հասարակ ժողովուրդն է մեզ մեղադրում, ու եթե անգամ այդ մեղադրանքը արդարացված չէ, որովհետեւ առկա ծանր վիճակից նա ուզում է օր առաջ դուրս գալ, ես նրան հասկանում եմ:
Բայց երբ նման կերպ վարվում են ինչ-որ քաղաքական ուժեր, մանավանդ ընդդիմադիր դաշտից, որոնք իրականում ոչինչ չեն անում, փոխարենը զբաղված են հատկապես ընդդմադիր ուժերի քննադատությամբ, ես համարում եմ, որ նրանք ոչ թե քաղաքականությամբ են զբաղված, այլ պոլիտիկանությամբ:
Նրանք, ովքեր մեր կատարած քայլը PR կհամարեն, պատրաստ չեն հասկանալու մի շատ կարեւոր բան. երբ դու դիրքերում կանգնում ես այն զինվորի կողքին, որի զինվոր ընկերոջը օրեր առաջ սպանել են բաշիբոզուկները, ինքն զգում է, որ արժեւորվում է իր կատարած գործը, ինքնագնահատականը մեծանում է: Հասկանում է, որ ինքն արել է մի բացառիկ կարեւոր բան, որի առաջ խոնարհվում են տարբեր քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչները ու ասում` զինվոր, մենք քո կողքին ենք:
Կրկնում եմ, զինվորը կարողացավ առանց մեծ-մեծ խոսելու համախմբել մեզ բոլորիս ու իր օրինակով մեզ ցույց տվեց, որ ամեն մեկն իր տեղում պետք է լինի, քանի որ ինքն իր տեղում է, եկել է սահման պաշտպանելու, որը կատարում է սրբորեն:
Ու հիմա մենք` քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչներս, պետք է մեզ հարց տանք. իսկ մենք մեր տեղո՞ւմ ենք: Սրանից մի կարեւոր հետեւության էլ պիտի հանգենք. այդ ինչպե՞ս եղավ, որ բոլորիս համախմբողը դարձավ մեր զինվորը… ու նաեւ ինչպե՞ս է լինում, որ կարողանում ենք կրիտիկական պահերին համախմբվել, հաղթել, բայց խաղաղությանը պարտվում ենք` մեր իսկ ներսում:
Ի դեպ, սահմաններ գնալը եղել է ընդդիմության առաջարկը: Երբ պաշտպանության նախարարը մեզ հրավիրեց հանդիպման, իսկ այս ամբողջ ընթացքում Սեյրան Օհանյանի կատարած բոլոր քայլերը շատ տեղին էին, մեզ հարցրեց` ի՞նչ կառաջարկեք: Եվ մենք առաջարկեցինք գնալ Արցախ ու Հայաստանի սահմանային գյուղեր, ինչին միացավ նաեւ ԱԺ քաղաքական մեծամասնությունը, ապաեւ կառավարությունը:
Ցավալի է, երբ ցանկանում ես լավ բան անել, բայց նկատում ես, որ կողքից ուզում են ոմանք իրենց «փայը փախցնել», քաղաքական դիվիդենտներ շահել: Ու հիմա եթե այս քայլերը ինչ-որ մեկը փորձում է այլ կերպ ներկայացնել, դա արդեն մարդկային, քաղաքական դաստիարակության խնդիր է:
Ճիշտն ասած՝ այդ մանր-մունր բաները ես մի կողմ եմ թողնում, քանի որ շատ ավելի կարեւոր իրողությունների հետ գործ ունենք: Հակառակորդի դիվերսիոն գործողությունները ցույց տվեցին, որ մենք ուժեղ ենք, եւ ադրբեջանական նավթադոլարների, զենքերի մասին խոսակցություններն ընդամենը զուր PR են հակառակորդի կողմից:
Ես Արցախում եղած ժամանակ այցելեցի այն դիրքերը, ուր վերջերս երեք զինվոր էինք կորցրել: Խոսում էի զինվորների հետ: Նրանցից մեկը` արեւախանձ դեմքով, կարծեմ Աբովյանից էր, ուշադիր լսեց ու ասացֆ գիտեք, ոչ թե հակառակորդն է թույլ, այլ պարզապես մեր ուժը մեկ այլ տեղից է գալիս. մենք գիտենք, որ մեր հողն ենք պաշտպանում, իսկ, այ, ադրբեջանցիների մեջ այդ գիտակցումը չկա, նրանք հասկանում են, որ հայի հողերն են ուզում նվաճել, ու զավթողի հոգեբանությունը նրանց ուժ չի տալիս կռվելու: Դրա համար ինչ զենքով էլ կանգնեն մեր առաջ, միեւնույն է, պարտվելու են: Սա ասում է հայ զինվորը եւ ասում է գիտակցված: Եվ ես հիացած էի հողի պաշտպան գիտակից մեր զինվորներով:
Այնպես որ մենք ճիշտ ժամանակին ու ճիշտ նախաձեռնությամբ հանդես եկանք եւ սահմաններին կանգնած մեր զինվորներին ասացինք, որ իրենց կողքին ենք, ու երկուստեք ոգեւորվեցինք:
-Մինչդեռ ոմանք անգամ մտահոգված են՝ եթե պետության անվտանգության, ազգային հարցերում կարող է այսպիսի համագործակցություն դրսեւորվել, գուցե քառյակը հանկարծ մոռանա՞ իր` կառավարության առաջ դրած 12 կետերի մասին:
-Լրատվական դաշտը լցվել է նման շահարկումներով: Բայց այդպիսի բան չկա, նման մտքեր շրջանառում են նրանք, ովքեր քառյակը պառակտելու նպատակ են հետապնդում: Բայց մեր կողմից դիրքեր մեկնելը 12 կետերի հետ որեւէ կապ չունի:
Ավելին՝ այցելելով սահմանային գյուղեր՝ առավել համոզվեցինք, որ 12 կետերը պետք է շուտափույթ իրականացնել: Չեմ կարծում, որ քառյակի քաղաքական օրակարգում դրանից բան կփոխվի:
ԱՐՄԻՆԵ ՍԻՄՈՆՅԱՆ