Կա մի այսպիսի հասկացություն՝ սինեկուրիզմ։ Սա այն է, երբ որևէ անձի պաշտոնի են նշանակում, երբ նա առանձնապես պարտականություններ չունի ու չի համապատասխանում այդ պաշտոնին, ստանում է բարձր աշխատավարձ և արտոնություններ։ Նման պաշտոնյաներն անվանվում են սինեկուր (sinecure):

Սինեկուրին կոռուպցիայի մեղադրանք չես կարող հարուցել․ նա մաքուր աշխատավարձ է ստանում, կաշառք չի վերցնում, եկամուտները կարող է թափանցիկ հայտարարագրել և այլն։

Օրինակ, կարելի է կառավարության ներկայացուցիչը լինել մի շատ խոշոր ձեռնարկությունում, որտեղ կառավարությունը փայատեր է, և ամսական ստանալ 40,000 դոլար աշխատավարձ (սա օդից չեմ ասում)։ Կամ էլ հարազատիդ, աներոջդ կամ զոքանչիդ տեղավորում ես գործի մասնավոր մի ընկերությունում, ու այդ ընկերությունը հանկարծ սկսում է պետական գնումների մրցույթներում մեծ հաջողություններ ունենալ։

Լրագրողները հարցեր են ուղղում պաշտոնյաներին, նրանք էլ մուննաթով պատասխանում են, թե իրենց հարազատները կոռուպցիոն սխեմաներում չկան, պետական պաշտոն չեն զբաղեցնում, մրցույթները արդար և թափանցիկ են ու այդպես շարունակ։

Այս երևույթը Հայաստանում լայն տարածում է ստանում։ Լոյալիստներն ու նրանց հարազատները պաշտոնների են նշանակվում պետական ու մասնավոր ոլորտներում։ Կառավարությունը տարբեր տեսակի հիմնադրամներ է բացում, որտեղ բարձր աշխատավարձով պաշտոնների են նշանակվում հավատարիմներն ու նրանց զավակները։ Պետական կարևորագույն ինստիտուտներ դառնում են աշխատանքի տեղավորման գործակալություն, որտեղ գլխավոր սկզբունքը հավատարմությունն է՝ ի հեճուկս ձեռնհասության (loyalty over competence):

Կոռուպցիայի խնդրով զբաղվող կազմակերպությունները լավ կանեն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնեն սրան։ Հարցուփորձ անելով անգամ կհասկանաք, թե մեր շուրջը որքան շատ սինեկուրներ կան, որ միջազգային զեկույցներում բացակա են։

Կարեն Հարությունյան