Արիութի՛ւն: Միակ ճշմարիտ կրօնը, առանց որի ոչինչ արժեն կրօնները:

Կեղծ է ամեն մի գրականութիւն, բարոյական, քաղաքական վարդապետութիւն, որ ոյժ եւ արիութիւն չէ ներշնչում իր դաւանողին:

Դատապարտելի է ամեն մի դպրոց, եկեղեցի, կուսակցութիւն, որը արիադաւան եւ արի չէ դարձնում մարդը որպէս անհատ եւ հաւաքականութիւն:

Արիութի՛ւն – միակ ճշմարիտ բարոյականը:

Կորցնելով իրենց արիութիւնը – իմա իրենց դրական բոլոր առաքինութիւնները – ժողովուրդները կորցնում են իրենց գոյութեան բարոյական իրաւունքը: Անարին կորցնում է պատմութիւնից իրեն տրուած մասնաւոր առաքելութիւնը` իրագործելու մարդկային ցեղին օգտակար լինելու կարելիութիւնը: Այդպիսին դառնում է ընդունակ միայն անստեղծագործ եւ անփառունակ կեանքի, կարօտ արտաքին օգնութեան: Նմանը ժամանակի ընթացքում դառնում է միջազգային պարազիտ, մինչդեռ ժողովուրդների կոչումն է լինել միջազգային արժէք եւ ազդակ:

Այդ տխուր եւ անարգական վիճակից ազգերին հեռու է պահում արիապաշտութիւնը:

Աիրութի՛ւն, ժողովուրդներին բարոյապէս նեխելու վտանգից փրկող հոգեւոր աղն է դա:

Երբ կայ դա` չկայ վատը, ստորը, կամ առնուազը աննշան է դառնում սրանց ազդեցութիւնը անհատի թէ ժողովուրդների կեանքում:

Բարոյական արեւ է դա, որ կ’առողջագործէ իր շրջապատը: Երբ կայ դա` կայ ե՛ւ մեծագործութիւն, ե՛ւ վեհութիւն, ե՛ւ անձնուիրութիւն: Պակասո՞ւմ է դա` այլեւս ոչինչ արժեն բարձր գաղափարները, ծրագիրները, տեսութիւնները, քանզի պակասում է նրանց իրականացնող ոյժը: Անարիութի՛ւն, ասել է` հոգեւոր սնանկութիւն:

Անարին ոչինչ է աւելացնում աշխարհի անկորնչելի հարստութեան: Դա յաճախ բարոյական մուրացիկ է, այլոց ճիգերից օգտուող: Անարին չէ ծառայում մարդկային քաղաքակրթութեան: Ինքնապաշտապանություն. ահա մեր նոր կրոնը:

Երիցս խղճալի է այն ժողովուրդը, եթե նրա ռազմիկները խոր համոզմամբ չեն կրկնում, թե “ամենաանառիկ բերդերն իսկ կառուցվաց են գրավելու համար”:Չկան կուսակցական նահատակներ ու հերոսներ, կա և կմնա ազգային մարտիրոսությունը և հերոսականը:

Վախկոտներն են արիացնում, ուժեղացնում թշնամուն, սրանք են հեշտացնում թշնամու գործը:

Մի բանակ, որն հաղթել է մահվան վախը, անպարտելի է և ամենակարող:

ArmAr.am