Ավիկ Մարության. Մտորումներ
Երկու աշխարհ, որոնց միջև դեգերում է մարդը` իբրև երկրի նախագայ, ինչ-որ մի նախագայ կամ նախարար, կամ մի հլու մշակ, պահակ:
Նայած օրավարձին:
Թաղելով սրբություններ, որոնք չեն եղել կամ մնացել են ապուշագույն դասագրքերում ու չծնողների անարտահայտիչ բերաններում: Ոչնչության տևականությունը հարաբերական է և զզվելի, մինչև շրթունքի հպումը հիմնական տնաշեմին, որի կողքին նաև ասող-խոսողներ կան, ու դատարկ արտանետումներ առ մթնոլորտ ու առ այլն` ծաղիկներով զարդարուն, արտասուքով աղի:
Ուր է դեգերում այս արարածը, փնտրում է ինչ. այն, ինչ կորցրեց երեկ` դեռ չգտած: Կորցրեց` չիմանալով ու փնտրում է` չհասկանալով:
Երկիր ու հայրենիք` հայրական առնականությամբ վերուստ նվիրված շարունակելիություն, որ երբեք որդի ողնաշար չի ենթադրում ու թույլերին չի հանդուրժում:
Այսպես է եղել:
Կիրակնօրյա ԱրմԱր













