Ամերիկահայ արձակագիր Քրիս Բոհջալյանը իր 15-րդ գրքի՝ «Ավազե ամրոցի աղջիկները» վեպի թողարկումից հետո հարցազրույց է տվել Armenian Weekly-ին: Վերջինիս բնորոշմամբ Բոհջալյանն այնպիսի հեղինակ է, որը «բռնում է սրտիցդ ու հրաժարվում է բաց թողնել»: Իսկ այն թե ինչպես է նա հասցնում իր գիրքը գովազդելու շրջագայությունն իրականացնել ու իր մասնավոր կյանքը վայելել, AW-ի բնորոշմամբ, ֆոկուսի ժանրից է:

Շաբաթաթերթի գնահատականով՝ սա Բոհջալյանի ամենահավակնոտ ու «անձնական» վեպն է, թերևս նրա լավագույն երկն է 25 տարվա կարիերայի ընթացքում, որը ամրապնդում է նրա դիրքը ամերիկյան գրականության մեջ: Հայոց ցեղասպանության ֆոնին ծավալվող արկածային սիրո և սերունդներով թաղված մնացած ընտանեկան գաղտնիքի մասին պատմությունը որակվում է «պարտադիր ընթերցանության գիրք» բոլոր նրանց համար, ովքեր արկածներ են փնտրում:

Անցյալում New York Times-ի բեսթսելլերի («Մանկաբարձուհիները» վեպի) հեղինակ Բոհջալյանն ասել է, որ իր նոր աշխատանքը նվիրում է իր զոքանչ Սոնդրա Բելուերի և հոր՝ Արամ Բոհջալյանի հիշատակին:

Ըստ նրա՝ Սոնդրան է իրեն ստիպել գրել վեպը, իսկ հայրը ոգեշնչել է: Հեղինակը պատմել է, որ իր ողջ գիտակից կյանքում ցանկացել է ցեղասպանության մասին վեպ գրել. առաջին անգամ նման փորձ է արել 1990-ականներին, սակայն անհաջող: Նոր աշխատանքը գրել է մեկ տարում:

«Երրորդ դեմքով հանդես եկող իմ հերոսուհին՝ Լորա Պետրոսյանը, իմ իսկ գեղարվեստական տարբերակն է: Մյուս հերոսների պատմությունները սերտորեն առնչություն ունեն Դանթեի դժոխքին, որը Հայոց ցեղասպանությունն էր»,- ասել է գրողը:

Իր հերոսուհու խոսքով Բոհջալյանը հիշեցնում է, որ չնայած Եղեռնի զոհ դարձավ 1,5 մլն մարդ՝ Օսմանյան կայսրությունում ապրող հայերի ¾-րդը, շատերի համար դա մնում է «կոտորած, որի մասին ոչինչ չգիտեն»: Բոհջալյանի գնահատականով՝ մենք հայերս, «կարոտ ենք մեր պատմությունը ներկայացնող վեպերի»:

Անձամբ իրեն վեպն օգնել է հասկանալ «սեփական հոգու աշխարհագրությունը»:

Հեղինակի խոստովանությունը գրքի վերաբերյալ այսպիսին է. «Լավագույն գիրքն է, որ ես երբևէ կգրեմ ու ամենակարևորը: Սրտիս խորքում ես գիտեմ դա»:

Նա ասել է նաև, որ լավ կլինի, եթե ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին ընդառաջ Թուրքիան ճանաչի Մեծ Եղեռնը:

Խոսելով Հայաստան իր այցելության մասին՝ Բոհջալյանն ասել է. «Որևէ օտար երկրում ինձ այդքան լավ հոգ տարած չկային և ինքս էլ ինձ նվազ օտարական զգացած չկայի»:

Tert.am