Բազմիցս է խոսվել  մայրաքաղաքում Շտապ օգնության ծառայությունների անբարեխիղճ աշխատանքի մասին, սակայն պարզվում է, որ  մարզերում այդ հարցը շատ ավելի բարձիթողի վիճակում է:

Օրերս  Դիլիջանում էի, ու հոգսաշատ դիլիջանցիները  քաղաքում առկա բազմաթիվ   խնդիրների կողքին հատկապես  նշում էին շտապ օգնության ծառայությունների վատ աշխատանքը: Որպես թարմ դեպք` պատմեցին  քաղաքապետարանի շենքի դիմաց ուշագնաց եղած աղջկա  մասին, որի կյանքը փրկելու համար քաղաքապետարանի աշխատակիցներն էին ստիպված բժշկական օգնություն ցուցաբերել, քանի որ Շտապ օգնություն կոչվածը դեպքի վայր էր  ժամանել մեծ ուշացումով: Ու եթե աղջիկը թողնվեր այդ ծառայության աշխատակիցների հույսին, ապա ամեն ինչ կարող էր  տխուր ավարտ ունենալ:

Գալով Երևան` փորձեցի համապատասխան գերատեսչությանն ահազանգել տեսածիս ու լսածիս մասին:  Պարզվեց, որ առողջապահության նախարարությունում տեղյակ են խնդրին, նույնիսկ տեղեկացրին, որ այս տարվա հունվարից նախատեսվում էր նոր բժշկական տեխնիկա և շտապ օգնության մոտ 160 մեքենա տրամադրել հանրապետության հիվանդանոցներին, իսկ բուժաշխատողների համար վերապատրաստման դասընթացներ կազմակերպել:

Նախարարի մամուլի քարտուղար Ռուսլանա Գևորգյանն ասաց, որ մինչև հուլիս պետք է ուսումնասիրություն կատարվեր մարզային բնակավայրերում` որոշելու, թե հատկապես ի՞նչ մեքենաներ են անհրաժեշտ դժվարանցանելի վայրերի, գյուղական ճանապարհների համար: Ցավոք սրտի, տնտեսական ճգնաժամի պատճառով այդ ծրագրերը մնացել են թղթի վրա: Եվ առ այսօր մի ողջ  նախարարություն, ճգնաժամին տրված, անկարող է այդ տարրական հաշվարկը կատարել և ի վերջո պարզել, թե ի՞նչ մեքենաներ են հարկավոր…

Տիկին Գևորգյանը  հույս ունի, որ մինչև տարեվերջ խնդիրն ինչ-որ լուծում կստանա. «Գուցե բյուջեն վերաբաշխելիս, հնարավորության դեպքում, որոշ գումար առանձնացվի մի քանի մեքենայի համար»:

Հետաքրքիրն այն է, որ այս հարցում առողջապահության նախարությունն էլ մեղադրում է մարզպետարաններին, նկատելով, որ  ոլորտը   առողջապահության նախարարության ենթակայությունից դուրս է  և այժմ գտնվում է մարզպետարանների վերահսկողության ներքո:

Իսկ այստեղ այլ կարծիքի են. հղում անելով առողջապահության նախարարության ձեռնարկած և ճգնաժամի ճիրաններն ընկած ծրագրին` Տավուշի մարզպետարանի առողջապահության վարչության պետ Կարինե Դովլաթբեկյանն առաջարկեց սպասել 2010-2011 թվականներին, մինչև ծրագրի իրականացումը: Ավելին` նրա հավաստմամբ «շտապ օգնության խնդիրներն առկա են ոչ միայն Դիլիջանում և Տավուշի մարզում, այլև ողջ հանրապետությունում»:

Իսկ իրենք ինքնուրույն ոչինչ չեն ձեռնարկում: Հետաքրքիր է, իսկ մարզպետարանը ի՟նչ պարտականություններ ունի, եթե առանձնանալուց հետո էլ կրկին նախարարության հույսին է մնացել:

Եվ մինչ առողջապահության նախարությունը մեղքը կգցի մարզպետարանների վրա, հետո էլ երկուսով կսկսեն մեղադրել համաշխարհային ճգնաժամին և ապասել 2011 թվականին, դիլիջանցիները և հանրապետության շատ այլ վայրերի բնակիչները ստիպված են բավարարվել եղածով` մնալով իրենց բազում չլուծված խնդիրների հետ միասին:

Մնում է մեր հարենանկիցներին մի խորհուրդ տալ` սեփական ուժերով լուծել խնդիրները. միայնակ փողոց դուրս չգալ, իսկ դուս գալիս էլ պայուսակներն ու գրպանները լցնել  տարբեր դեղամիջոցներով: Ինչպես ասում են` այլ ճար չկա:

Անի Աբովյան