Համայն հայության վրդովմունքը որոշ չափով փարատվեց, երբ Հայաստանի և Արցախի ղեկավարները հայտնեցին իրենց լուրջ մտադրությունը՝ պատասխանել ադրբեջանական վերջին հարվածին զանգվածային և անհամաչափ հարձակմամբ:
Վերլուծական


Փորձությունների երկարատև շրջանից հետո թվում էր, թե Քրիստոսի լույսը վերջապես անխոչընդոտ պիտի տարածվեր ամբողջ աշխարհով, բայց ժամանակների փոփոխության հետ փոխվեցին նաև որոգայթների ձևերը: Ի հայտ եկավ աղանդավորականությունը:
Նոյեմբերի 12-ին ղարաբաղյան օդուժի ուղղաթիռի կործանումը ղարաբաղա-ադրբեջանական հակամարտ զորքերի շփման գծում իր տեսակի մեջ վատագույն միջադեպն է ավելի քան 20-ամյա հրադադարի ընթացքում, գրում է «Կարնեգի» հիմնադրամի վերլուծաբան Թոմաս Դե Վաալը՝ հավելելով, որ այդ հարձակման մեջ որևէ ռազմական տրամաբանություն չկա:
«Մաքսիմալիստական քաղաքականությունն իրականացնելիս Ադրբեջանը ոչ մի բանի առջև կանգ չի առնում, ինչի դրևսորման օրինակ կարելի է համարել նաև այս միջադեպը: Վերոնշյալը սադրանք էր՝ պատերազմ հրահրելու կանխամտածված նախաձեռնությամբ, ինչը ստիպում է հայկական կողմին՝ ընդունել հավասարակշռված որոշումներ, իսկ գործել սառնասրտորեն»,- ֆեյսբուքյան իր էջում նման դիտարկում է արել փորձագետ Տիգրան Աբրահամյանը: «Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարությունը պաշտոնական հաղորդագրություն է […]

Այս խնդիրն ունի ոչ միայն հոգեւոր-բարոյական, այլեւ ազգային-քաղաքական խոր իմաստ ու նշանակություն, որովհետեւ միավորում է հավատի համար նահատակվածների հանդեպ ավանդական-քրիստոնեական պաշտամունքի ու ակնածանքի եւ սեփական ազգային ինքնության պահպանման իմաստի արժեքային գնահատականը։

Չնայած և հանրապետականները, և դեմոկրատները ավանդաբար աջակցում են հայ-ամերիկյան հարցերին, սակայն որոշ մութ ամպեր են կուտակվել հայկական լոբբիստական ջանքերի վրա Վաշինգտոնում՝ նոր Կոնգրեսում տեղ գտած խոշոր փոփոխությունների պատճառով, որը կգործի 2015 թվականի հունվարից՝ Հայոց ցեղասպանության 100-ամյակի վճռական տարվա ընթացքում:

Խորհրդարանական եռյակը նիստից-նիստ կատարելագործել է մանևրելու իր արվեստը, եռյակ-ականներին լիովին հաջողվում է տպավորություն ստեղծել, թե բան են ասում, սակայն իրականում ոչինչ չեն ասում: Իսկ լրագրողներին այլ բան չի մնում, քան՝ նույն կա գերթե նույն հարցերը տարբեր կերպ ու մի քանի անգամ ուղղել, ի վերջո, հասկանալու, թե ո՞րն է այս միավորի իրական ասելիքը:
Միայն վերջին օրերի ընթացքում Թուրքիայից ստացվող լրահոսը բավական է պատկերացնելու քաղաքական տեխնոլոգիաների այն ճոխ «բազմազանությունը», որ փորձարկվում է այդ երկրի կողմից 2015-ի ապրիլի 24-ին ընդառաջ։ Դրանց ընդհանուր ուղղվածությունը ակնհայտ դարձավ նախագահ Ռ.Էրդողանի փարիզյան վերջին այցի ընթացքում արված հայտարարություններից ու մեսիջներից։ Թուրքիան ցանկանում է, որ ֆրանսիական կողմը 2015-ին ընդառաջ «չմիջամտելու» կեցվածք որդեգրի, որովհետեւ զգուշանում է Հայոց […]
Ռուսական կայսրության համար Հայաստանի կարևորությունը մեծ է, և այն իր ազդեցության ոլորտից կորցնել՝ Ռուսաստանի համար ենթադրում է՝ ի վերջո կորցնել Անդրկովկասն ամբողջովին, որը կատաստրոֆիկ կլինի Ռուսական կասրապետության ստատուսի և նրա նման դերկատարության համար: Եվ պատահական չէ, որ …

Շիա Իրանի և սուննի Հորդանանի կողմից չորս հայ ղեկավարների նկատմամբ ցուցաբերած բացառիկ ջերմ ընդունելությունը արտացոլում է այս իսլամական երկրների սերտ հարաբերությունները քրիստոնյա հայ ժողովրդի հետ և դժգոհությունը՝ կապված Թուրքիայի կառավարության վարած արմատական իսլամիստական քաղաքականության հետ:




