Ես հիշում եմ Մեծն Չարենցի հանրահայտ պոեմի հետևյալ մարգարեաշունչ տողերը.<<Պատմության քառուղիներով մենք քայլել ենք երկար, անղեկ, ցաքուցրիվ ու անգաղափար, հին դարերից մինչև այս հանճարեղ ներկան, որ հուրհրատում է մեր դեմ գալի…քնափայլ… ու կանգնած ենք ահա ապագայի հանդեպ զարմանալի թեթև, զարմանալի անդեմ, մերկության պես տկլոր ու անանցյալ>>: Այո, կանգնած ենք զարմանալիորեն թեթև, զարմանալիորեն անդեմ նաև պատմության […]