Մեկը կարո՞ղ է ասել, որ այսօր ունենք ազգային որեւէ հերոս, որը լինի հայրենասիրության, գիտության, հոգեւոր գոյության խորհրդանիշ: Միասնության խորհրդանիշ, որին փորձեին ձգտել մանավանդ Հայաստանի վաղվա քաղաքացիները: Վերացրին բոլորին:

«Մենք չենք կարող ունենալ մեր երազած Հայաստանը, քանի դեռ ամեն մի հայ չունի այս գիտակցումը` մեր կենցաղային, սոցիալական խնդիրները չեն կարող լուծվել, եթե չենք կարողանում պահպանել մեր ազգային համընդհանուր շահերը: Քանի դեռ մեր հասարակության գիտակցությունից դուրս չեն մղվել ազգակործան ասացվածքները` «Եղունգ ունես` գլուխդ քորի», կամ «Որտեղ հաց, այնտեղ` կաց», որովհետեւ սա նշանակում է թքած ունենալ […]

Ինչպես հայտնի է, Երեւանի ավագանու ընտրություններին մասնակցող ընդդիմադիր ուժերը քաղաքական բաղադրիչը տեսնում են հետեւյալում. ռեժիմից «պոկել» Երեւանը եւ սկիզբ դնել ռեժիմի կազմաքանդման գործընթացին:

Այստեղ թե՜ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի եւ թե՜ ոստիկանապետ Գասպարյանի համատեղ ճիգերը դրական հետեւանք ունեցան դեպքերի զարգացումը վերահսկողության տակ պահելու առումով:

Այսօր Երեւանում անցկացվելու է պղպջակների տոն, ընդ որում, մի հանճարեղ խորագրով` «Մի սպասեք կատարյալ պահի, վերցրեք պահը եւ այն դարձրեք կատարյալ»:
Բանից անտեղյակ ընթերցողներին ասենք, որ տոնը նվիրված է օճառի պղպջակներին, որոնք գոյանում եւ օդում խաղում են փչելով:

Գուցե ոչ հիմնական, բայց մշտապես առկա պատճառներից մեկն էլ կարող է լինել աղանդավորական վարկածը։ Հայ Առաքելական եկեղեցու, առավել եւս Հայոց հոգեւոր առաջնորդի դեմ ուղղված ցանկացած քայլ, ինքնըստինքյան, ուժեղացնում է մեր հասարակությունը մի քանի կողմից ծվատող զանազան աղանդների ու հոգեորսների դիրքերը։

Առաջին հայացքից քաղաքականությունը եւ բանաստեղծությունը իրարից շատ հեռու երեւույթներ են. մանավանդ մեր իրականության մեջ առաջինը տաղանդ ու օժտվածություն չի պահանջում: Բայց միայն առաջին հայացքից, քանի որ հայ քաղաքական մտքի ասպարեզում ամեն ինչ երեւում է երկրորդ եւ հատկապես երրորդ հայացքից:

Հայրենի կառավարությունը նիստ առ նիստ հաճելի անակնկալներ է մատուցում հայ հասարակության տարբեր շերտերի: Այդ շերտերը նաեւ ենթաշերտեր ունեն` տնանկ արվածներ, դեղին համարանիշերով տաքսիների միամիտ վարորդներ, համառորեն չմեռնող թոշակառուներ եւ ամենակարեւոր անկարեւորները` գործազուրկներ:

Սամվել Ալեքսանյանը անտեսելով բոլոր որոշումները, շարունակում է գողեգող ավարտին հասցնել իր սեւ գործը: «Մենք մեկ տարի է խոսում ենք, գրում ու բողոքում, բայց հարցը չի լուծվում, էլ ի՞նչ անենք` զենքի՞ դիմենք»: Զենքի դիմելու փոխարեն կա առավել քաղաքակիրթ ճանապարհ, որն այս դեպքում իրավականն է:

Բոլոր իշխանությունների անդավաճան սպասարկուն է Հայաստանի թատերական գործիչների միությունը: Այս պարագայում արդի հայ թատրոնից ակնկալել խիզախ բեմադրություններ, որոնցում կարող ենք տեսնել՝ ասենք անհատի եւ համակարգի բախումը, իհարկե, միամտություն է: