2015 թվականը բավական անհանգիստ սկիզբ ունեցավ Հայաստանի եւ Լեռնային Ղարաբաղի սահմանին կանգնած մեր զինվորների համար. հայ-ադրբեջանական առանց այն էլ լարված հարաբերություններում արձանագրված հետտոնական սրացումների հետեւանքով հայկական կողմն արդեն իսկ 4 զոհ է տվել, կան վիրավորներ։
Ադրբեջանցի «դիվերսանտների» սադրիչ գործողություններին, մեր հարցերին ի պատասխան, անդրադառնում է ԼՂՀ ԱԺ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահ ՎԱՀՐԱՄ ԱԹԱՆԵՍՅԱՆԸ
Քաղաքականություն


Եթե 20-րդ դարասկզբին Եվրոպան այլ մոտեցում ցուցաբերեր Հայաստանի նկատմամբ, եթե չհովանավորեր իսլամը, ապա այսօր այլ իրավիճակ կլիներ: Բերեմ մեկ պատմական փաստ. 1920 թվականին հունիսի 1-ին, երբ ԱՄՆ սենատում քննարկվում էր հայկական հարցը, սենատոր Ռոբինսոնը ելույթ ունենալով ասում է՝ լսեք, դուք կարծես չեք ուզում պաշտպանել Հայաստանին և մանդատը մերժելու եք, բայց պետք է հասկանաք, որ ձեր քայլով քրիստոնեությունը ջախջախիչ հարված կստանա Արևելքում: Եվ ստացավ՝ Արևմուտքը դավաճանական կեցվածքի պատճառով:

…մեծագույն թյուրիմացություն է այս պատերազմը «ղարաբաղյան» անվանելը: Սա Ամենայն Հայոց Պատերազմ է։ Անկասկած վերջինը: Անկասկած ամենահաջողը մեր պատմության մեջ: Վերջին անգամ ե՞րբ է եղել, երբ մենք մեր կենաց-մահու պատերազմը մեր մայրաքաղաքների մատույցներում չմղենք… Այսօր Օմարի գագաթին կանգնած զինվորը, այո՛, Երեւանն է պաշտպանում:

Թեև այսօր Լևոն Տեր -Պետրոսյանի ծննդյան տարեդարձն է, բայց չեմ կարող շնորհավորել ու չեմ վարանում իմ բացահայտումը կրկին ներկայացնել բոլոր նրանց, ովքեր տառապում են լևոնացավով. մի մարդու, որը հիմք դրեց երկրում բոլոր տեսակի արատավոր երևույթներին. նրա վարած ապազգային քայլերի պատճառով մեր այդքան թանկ ձեռք բերած անկախությունը՝ Ղարաբաղի հաղթանակները ջուրը լցվեցին… Լևոնը դեռ Ղարաբաղյան շարժման տարիներից […]

“Նուվել դը Աղմենի” ամսագիրը հրապարակել է 2012 թվականին Ֆրանսիայի սահմանադրական դատարանի անդամ Հուբերտ Հայնելի եւ թուրքական խորհրդարանի պատգամավոր Յաշար Յաքըշի էլեկտրոնային նամակագրությունը:

«Ժամանակին Ֆրանսիան չպաշտպանեց պանթուրքիզմին զոհ գնացող հայությանը: Եվրոպան չսաստեց ոճրագործին, չբռնեց նրա արյունոտ ձեռքը, և թողեց, որ մի ողջ ժողովուրդ մորթվի: Ու այսօր այդ ոճրագործն իր զենքն ուղղել է հենց եվրոպացու դեմ: Պատմությունը կրկնվում է Եվրոպայի սրտում` Փարիզում»:

Շաբաթաթերթը ծայրահեղ գործողություններ է կատարել: Կարելի է ծաղրանկարել քաղաքական գործիչներին, իսկ հավատքը ծաղրանկարել պետք չէ: Ո՞վ է իրեն թույլ տվել այդպիսի նկար նկարել: Ինքը շատ մարդկանց է ծաղրել, եւ այդ իրավունքը նա չունի: Կարող են Օբամայի ականջները մեծ նկարել, կարող են քննադատել բոլորին, բայց հավատքին կպնել պետք չէ, չի՛ կարելի:

Տարեսկիզբը հայության համար հատկանշվում է քաղաքական բավական ուշագրավ եւ կարեւոր մի իրադարձությամբ: Ձայնը հնչեց Հայոց ցեղասպանությունը ճանաչած առաջին պետության կողմից: Պաշտոնական Մոնտեվիդեոն հանդես է գալիս նման հայտարարությամբ, հայության ամենահրատապ խնդրի շուրջ շատ կարեւոր նախանշում կատարելով:

Ալմագրոն շեշտել է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորման անհրաժեշտությունը, հայ բնակչության ինքնորոշման և Հայաստանի Հանրապետության տարածքային ամբողջականության իրավունքների հարգման անհրաժեշտությունն այն սահմաններով, ինչպիսին այն եղել է 1918թ-ի մայիսից 1920թ-ի դեկտեմբերն ընկած ժամանակահատվածում:

Ընդդմության դաշտում առանձնանում են երկու թևեր. մի կողմում, ամեն ինչ՝ անգամ լավը, քննադատողներն են, ցեխ շպրտողները, որոնց նպատակը իշխանության գալն է և ուրիշ ոչինչ: Մյուս կողմում, երկրի շահը առաջնային համարող ուժերն են, որոնք, ընդդիմադիր լինելով հանդերձ պատրաստ են նկատել կատարվող դրական քայլերը…




