<Վաղ թե ուշ ամեն ինչ իր տեղը կընկնի: Կունենանք նորմալ պետություն, ժողովրդավարական համակարգ, մարդու իրավունքների պաշտպանություն։ Մի՛ մտածեք՝ այդ ամենը լինելու է։ Չեմ ասում՝ մի մտածեք, տանը նստեք։ Ո՛չ, պայքարե՛ք, բայց դա լինելու է»։

Ամեն դեպքում «Ժառանգության» նախագահի վրա այսօր անասելի մեծ բեռ է դրված, որը եթե չկարողացավ տանել, տանուլ է տալու իր քաղաքական ապագան` մարդկանց մղելով խորագույն հուսահատության:

Վերջին օրերին հերթական անգամ ականատեսն ենք Թուրքիայի նէոօսմանիզմով յղփացած արտգործնախարար Դաւութօղլուի հիստերիկ բարբաջանքներին: Իսկ Թուրքիայի նէոօսմանիզմի արդի դոկտրինայում գրեթէ հաւասարապէս պատուհասի դեր է վերապահւած թէ՜ Հայաստանին, եւ թէ՜ Իրանի Իսլ. Հանրապետութեանը

Զորի Բալայան.<Տարիներ անց, միլի մեջլիսի նիստերից մեկում, Նախիջեւանից պատգամավոր ընտրված Հեյդար Ալիեւը բացեիբաց խոստովանեց, թե իրեն խանգարել են կենսագործել Ղարաբաղում հայության վերացման եւ, ինչն արդեն արվել էր Նախիջեւանում, հայկական ինքնավար կազմավորման փաստացի լուծարման ծրագրերը>:

Մարդիկ խմբերով կամ իրենց կամքով գնացին, նշեցին, ճղեցին, ջնջեցին, իրենց ցանկությունը դրեցին սկզբում ծրարում, ապա թափանցիկ տուփի մեջ ու վերադարձան տուն` սպասելու:

Երեկ վաղ առավոտյան սկսվեցին հայաստանյան նախագահական ընտրությունները, լրատվամիջոցները ուշի ուշով հետևում էին ընտրատեղամասեր ժամանող նախագահի թեկնածուների քվերկության ընթացքին: Հայաստանի նախագահի թեկնածուներին հետևում էր նաև ArmAr.am լրատվական կայքը:

Հարկավ նման վեպ գրելու համար անձնական ինչ-ինչ որակներ են պետք: Կարելի է, օրինակ` ենթադրել, որ գրողին հանգիստ չեն տալիս մանկուց լսած զրույցները Ագուլիսի կոտորածների մասին:

Իրականում ի՞նչ է քարոզարշավը, արդյոք այն միտված է միայն կարճ ժամանակահատվածում սեփական ռեսուրսները մոբիլիզացնելով ընտրողի համակրանքին արժանանալո՞ւն, ու վե՞րջ:

ախագահի թեկնածուների նախընտրական քարոզարշավը, կարելի է ասել, ավարտվեց: Թե այդ քարոզարշավն ինչ տվեց ու ինչքան ներվ տարավ, այլ հարց է, բայց նաեւ չենք կարող չփաստել, որ այն ընտրողներիս բազմաթիվ զվարճալի պահեր պարգեւեց:

Նախընտրական քարոզարշավի թոհուբոհի մեջ նախագահի թեկնածուների անկանխատեսելի «վարք ու բարքի» լուսաբանմամբ տարված լրագրողներս գրեթե մոռացանք հայ մտավորականին, ու այս անգամ էլ` մի քիչ մեր, մի քիչ էլ իրենց մեղքով կրկին հարկ եղած չափով չհնչեց մտավորականության խոսքը:
Այսօր մենք փորձում ենք լրացնել այդ բացը։