Հայք” վերլուծական-տեղեկատվական կենտրոնը նոյեմբերի 29-ին կազմակերպեց ասուլիս-քննարկում՝ “ԵՏՄ անդամակցության օգուտներն ու վնասները, դրամի արժեզրկումը” թեմայով: Հյուրն է տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր ԱՇՈՏ ԹԱՎԱԴՅԱՆԸ
Նոյեմբեր 2014

Խորհրդարանում մատների վրա կարելի է հաշվել այն պատգամավորներին, որոնք դեմ են ԵՏՄ անդամակցմանը: Հատուկենտ դժգոհողները նախ նշում էին, թե անդամակցման կողմնակիցները խոսում են ԵՏՄ պայմանագրի կառուցվածքից, մինչդեռ՝ ոչ մի խոսք բովանդակությունից: Այսպիսի «մեղադրանքները» անընդունելի ու վտանգավոր են համարում այն մասնագետները, որոնք մեկ տարի շարունակ ներկայացնում են ԵՏՄ անդամակցման օգուտն ու վնասը:

Խոսում են ազատության մասին, բայց խոսողների մի մասը այդ “ազատության” տարբեր օջախներից սնվողներ են, մենք դա շատ լավ ենք հասկանում, որ նստած են ճյուղին ու չեն ուզում այն սղոցել: Նմանների համար երկրի շահը երկրորդական պլանում է:
Գագիկ Մինասյան. ԵՏՄ-ին անդամակցելու գործընթացում մենք արդեն ձեռք ենք բերել արտոնություններ

Ադրբեջանը հանդես է գալիս ստատուս քվոյի դեմ, չի ճանաչում այն, չի ուզում համաձայնել ԼՂ անկախության հետ և այդ դիրքորոշումը հայտնի է: Դրա համար Ադրբեջանը ամենաբարձր մակարդակով չի բացառում պատերազմի վերսկսումը և վերջին տարիների գործողություներում թուլ է տալիս այդ ռեժիմի խախտումներ, կրակահերթեր և այլն:

Դա շատ կարևոր ծրագիր է, որը մեկ օր անպայմանորեն պետք է իրականացվի: Ի դեպ, խոսքը ոչ թե նոր երկաթգծի կառուցման, այլ ընդամենը վերագործարկման մասին է: Չէ՞, որ Աբխազիան Հարավային Կովկասին կապող երկաթգիծը դեռ 20-րդ դարի առաջին կեսին է կառուցվել: Իսկ այն չի գործարկվում զուտ քաղաքական դրդապատճառներով:

ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մարդկության ոչ նյութական մշակութային ժառանգության ներկայացուցչական ցանկը համալրվեց հայկական եւս մեկ` չորրորդ մշակութային արժեքով: Դա լավաշն է:

Մենք պետք է սեփական հարցերը լուծենք, վարենք սեփական քաղաքականություն և չսպասենք, թե արտաքին “քեռիները” մեզ ի՞նչ կասեն: Իսկ նրանք այլ բան չեն ասում, քան նպաստում, որ երկու ժողովուրդները անդադար իրար դեմ ելնեն ու իրար սպանեն:

Վերջին տարիներին մեծանում են թուրք մտավորականների, գիտաշխատողների, լրագրողների և իրավապաշտպանների շարքերը, որոնք համարձակ դիրքորոշում են դրսևորում Հայոց ցեղասպանության հարցի վերաբերյալ՝ ընդդեմ իրենց կառավարության ժխտողականության:

Ո՞րն է ադրբեջանահայության տեղը 1988-ին սկսված մեր ազգային շարժման մեջ: Ո՞րն է նրա դերը տարածաշրջանային գործընթացներում և մեր գոյապահպանության հեռանկարում: Ի՞նչ դերակատարություն ունի մեր ժողովրդի այդ հատվածը ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման արդի փուլում: Հնարավո՞ր է արդյոք հասնել հակամարտության արդարացի կարգավորման՝ չտալով նրա հիմնական զոհի անունը:





